Voorjaar??

Wat was het dit weekend fantastisch weer. Zoals al boven dit stukje staat, het leek wel voorjaar. Maar nee, het is toch echt herfst. Natuurlijk hoeft het niet te betekenen dat herfst staat voor slecht weer, integendeel.
We zouden vandaag met z’n allen er op uit gaan. Ook voor kleine Benji zou het goed zijn om eens ergens anders te lopen. Helaas, het mocht niet zo zijn. Benji is een beetje ziek. Hij heeft veel gespuugd, en niets meer gegeten sinds zaterdagavond. De vrouw blijft dus thuis met hem en alleen de baas gaat met mij mee.
Het had even geduurd, want baas schoot maar niet op. Steeds weer stond ik bij hem, tikte hem aan en iedere keer zei hij dat we zo zouden gaan. Maar dan toch ineens gingen we weg. We stapten in de auto en reden weg. Baas zei dat we naar ‘Het Weegje’ gingen. Nou, daar had ik wel zin in. Je kan daar altijd lekker rennen. Over de paadjes en de bruggetjes. Vaak kom je dan ook nog andere honden tegen, waar je dan mee kunt spelen. Jammer voor Benji dat hij dit niet mee kan maken.
Na even rijden, stopt de auto. Uitstappen de riem af en dan gaan als de brandweer. Al snel kwam ik een maatje tegen. Hij had vast net gezwommen, want hij was nat. Nou, dan maar ff drooglopen. We renden het pad steeds op en neer. Als we dan remden, kwam er helemaal een slipspoor te staan, zo hard gingen we. Dan gaan we allebei weer verder ieder een andere kant op.

Dan zie ik als ik het laatste bruggetje over ben een hond staan, die me doet denken aan een kruising tussen een Beagle (ik dus) en een Hämelton (zoals Mango van de borkse meute). Maar het blijkt een Duitse Brak te zijn. Ha, hij heeft wel zin om te spelen en te rennen, dus wij er vandoor. Door het hoge natte gras. Door de blubber, een lol dat we hadden. Maar ook aan dit spel kwam weer een einde.

Hé makker, je denkt toch niet dat ik je niet bij kan houden.

Samen met de baas rustig verder gelopen. IK mag lekker los lopen, dat vind ik wel fijn. Alleen een klein stukje moest ik aan de riem, want dan moeten we over een weggetje waar heel af en toe wat verkeer over rijdt. Maar al snel als we de polder weer in gaan, mag ik los.

Pootjes los van de grond!

Zeg baas, moet ik nou speciaal voor de foto terug komen? Vind ik niet lollig, grrrrr!

Even een slokje, alleen worden mijn pootjes hier vuil van. Boeiend!

Zie hier, jachthond in zijn favoriete omgeving.

Waar is mijn prooi?

Dan komen de bruggetjes weer in zicht. Dat betekent dat we bijna bij de auto zijn. Jammer, maar het zit er weer op. Ik heb wel onwijs genoten.

En thuis, daar is Benji. Hij licht in de bench. Hij ziet er niet happy uit. Ook de knuffel kan hem niet veel beter maken. De smile die de knuffel heeft is ver te zoeken bij Benji. Hij denkt nu maar aan één ding en dat is slapen. Nou kleine, ik hoop dat je snel beter wordt, want dan kunnen we weer samen spelen.