Tsjonge, dit was er één zeg. Komt de baas vanmorgen om half zeven de kamer in. “Kom jongens, we gaan wandelen!” Wij denken, die is niet goed in zijn bovenkamertje! Het is nog donker, de zon moet nog wakker worden en wij ook!!! Maar hij meende het echt. De bench ging open en wij er uit. De riemen werden gepakt en het werd ons duidelijk dat er geen mogelijkheid meer was om er aan te ontsnappen.
We gingen op pad. Het was nog niet volledig licht. Bij ons in de polder was alles nog rustig. Tja niet zo gek om kwart voor zeven zondagochtend. We liepen de weg uit, naar het voetbalveld. De wijk door, naar het dorp. We liepen langs het dorp richting de Rotte. We kwamen eerst langs de Hennipsloot en uiteindelijk bij de Rotte. We gingen de brug over om weer terug te gaan richting huis.
Vroeger was hier altijd een paadje waar we los konden lopen. Nu is dat er niet meer. Er is hier een nieuw natuurgebied gemaakt. Ook is hier de nieuwe Olympische roeibaan aangelegd. Daar hielden we even rust om de zon te zien opkomen. Ook hadden we hier goed zicht over de roeibaan.
We kwamen via de omheining weer op een stukje van het oude pad. Het was er druk met konijnen. Overal hing de lucht van konijntjes. Onze neusjes waren constant op de grond. Overuren hebben ze gedraaid. Voor ons jammer dat we niet los waren, maar voor de baas was het beter. Anders had hij op ons moeten wachten totdat we weer eens terug zouden komen.
Na bijna 2 uur lopen kwamen we weer thuis. Het was wel een vroegertje, maar ook wel erg leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten