Zondagmorgen, na de rust en het afwachten, arriveren de Borkse en Rodense meute in Zevenhuizen (Z-H). Jan, Jenny, Tjeerd en Alinda met hun honden. Als eerste komt Elfie, de moeder van Mika en Benji binnen. De kids begroeten moeders en dan is het goed. Langzaam maar zeker volgen er meer honden. Deze tactiek blijkt een hele goede, want zonder dat we het door hebben (nou ja), zijn we met 8 mensen en 10 honden binnen. En er valt geen onvertogen woord, geen grom of sneer.
Dus, de koffie wordt ingeschonken met daarbij een heerlijke appelcake. De honden laten zich van hun goede kant zien. Wie zegt er nu dat Beagles niet goed kunnen luisteren. Er wordt dus niets gesnaaid.
 |
| Mika: 'Hè mama, ik vind het zo leuk dat je hier bent'. Elfie: 'Ja Mika en dan zitten we ook nog samen op 1 stoel'. |
En dan is er het moment, dat de heren en dames lekker even de tuin in gaan. We hebben de ruimte, dus de honden verspreiden zich over de tuin. Natuurlijk worden er overal geurvlaggen uit gehangen, dat is heel normaal. Al snel, spelen de honden met elkaar. Er wordt gerend, uitgedaagd etc. Kleine Benji geniet onwijs. Hij gaat zo klein als hij is op in de groep en doet met alles gewoon mee. In tegenstelling tot Mika, heeft Benji nagenoeg geen aandacht voor Elfie. Mika is weer eens niet bij haar vandaan te slaan.
 |
| Benji: 'Mango, zal ik jou eens ff uitlaten?' |
 |
| Justin: 'Hoera, ik heb een bal gevonden, dat heb ik thuis niet!' |
 |
| Ook in Zevenhuizen (z-h). Beveiligingsbedrijf Hambea! |
Voor we gaan vertrekken om te gaan wandelen eten we eerst nog een bak soep en een lekkere boterham. Dat gaat er in als koek. En weer gaat het prima met 10 honden er bij. De afwas wordt nog even gedaan. Dan is het zo ver.
De honden worden ingeladen. De auto’s worden gestart en we rijden weg richting Zoetermeer. We gaan wandelen in het Balijbos. Zeker voor de honden die los mogen is dat een feest. Dan komen we aan. De deuren gaan open en de honden hebben er zin in. We hebben veel bekijks. Zien de mensen zeker niet vaak zo’n grote groep. Voor Benji hebben we de bolderkar. De wandeling is te lang voor hem om te mogen lopen. Dus, zo nu en dan zal Benji even in zijn bench moeten. Dan gaan we wandelen, de honden genieten en het weer is goed. Een klein beetje druilerig, maar dat mag de pret niet drukken.
 |
| Benji: 'Waarom moet ik in de bench? Ik wil ook lopen!' |
 |
| Spelen!!!! |
 |
| Elfie: 'Hè, waar blijven jullie nou, ik wil wel verder hoor!' |
 |
| Michael en Mika als twee maatjes bij elkaar. |
 |
| Michael in volle vaart! |
Eerst wandelen we door het bos. De herfstkleuren zijn prachtig, maar daar hebben de honden geen oog voor. Overal van die lekkere luchten. Lekker met elkaar rennen voor zo ver mogelijk. Ook Benji loopt met de groep mee. Maar als hij na een stuk wandelen weer in zijn bench gaat, zet hij zo nu en dan een flinke keel op. Het lijkt wel een sirene. Hij doet zijn naam als Muzieksmurf eer aan.
Dan verlaten we het bos en gaan de polder in. Van al dat lopen krijgen de honden wel dorst, dus wanneer er een sloot in zicht komt, die niet te diep is, worden de bekjes bevochtigd. En met een paar van die sterke mannen aan een lijntje, is het maar te hopen dat de baasjes het droog houden!!
 |
| Alinda: 'Jullie zullen zeker wel lachen als ik achterover val!' |
 |
| Jong en oud genieten van ieder moment |
Tja, niet alles gaat vanzelf. Ineens is daar een obstakel. Een hek dat gesloten is. Iedereen moet er over. De bolderkar, de honden en natuurlijk ook de baasjes. Maar voor ons was dat geen probleem. Met heel veel flair en souplesse wordt deze hindernis genomen. Daarna vervolgen we onze route.
 |
| Even een hekje passeren |
 |
| Met de oren in de krul. |
 |
| Jenny, Jan en Alinda met de honden |
Bij het Teletubbie-landschap, nemen we even pauze. Een mooi moment om de hele meute op de foto te zetten. Dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan. Maar uiteindelijk zitten er toch nog wel wat exemplaren tussen die er mee door kunnen.
 |
| De hele meute bij elkaar. vlnr: Mika, Denia, Elfie, Benji, Mango, Jayson, Dylan, Carlijn, Justin en Michael |
We vervolgen onze route en komen aan bij het hondenstrandje. Hier gaan de honden even te water. Maar niet allen gaan te water. Sommige blijven liever met droge pootjes staan. Oude Jayson genoot tussen al dat jonge spul. Als je niet beter zou weten, zou je niet zeggen dat deze oude man al 15 jaar oud is.
 |
| Moeten we hier nu nog wat van zeggen? Nee toch, dit is in èèn woord genieten! |
 |
| De lach van een clown. |
 |
| Moeder en zoon |
Na een stevige wandeling, komen we weer terug bij de auto’s. De honden worden weer ingeladen. Ze zijn al wel wat moe geworden. Na even gereden te hebben, komen we weer thuis aan. De honden gaan de tuin in, krijgen wat te drinken en dan gaan ze ieder hun weg naar binnen. Carlijn had al de hele dag een gevoel van; ik voel me niet op mijn best. De plek op de bank was voor haar. Lekker op een kussen en het liefst verstopt achter de rug van iemand. Langzaam maar zeker, vallen alle honden in een rustmoment. Ook Mango, de grote Zweed, vindt zijn plekje. Eerst naast Tjeerd op de hocker, daarna op een kussen op de grond.
 |
| Lord Mango |
 |
| Ook Denia genoot van deze dag. |
En dan is hij daar! Wie? Nou, Benji! ‘Hè jij daar grote lummel’. Jij zit in mijn bench! ‘Ik mag dan wel klein zijn, maar bang ben ik zeker niet voor je hoor!’. ‘Ik ga hier wel voor je liggen en je uitdagen’. Maar als Mango dan èèn keer blaft, springt Benji achteruit. Maar niet voor lang. Dylan schijnt het op te willen nemen voor zijn kleine neefje en gromt zachtjes tegen Mango. Even later hebben de twee een èèn op èèn gesprekje.
 |
| Dylan: 'Zeg Mango, laat ik het niet merken dat je aan mijn kleine neefje komt, want dan weet ik je te vinden!' |
En dan is het tijd voor het familie-diner. We schuiven allemaal aan voor het diner. Mathilda heeft haar best gedaan om wat lekkers op tafel te zetten. Nou, volgens mij is dat wel gelukt. De pannen gingen schoon leeg. En de honden, die lagen overal door het huis heen. Sommige onder de tafel in de hoop dat er wat zou vallen. De bank was bezet maar ook op de grond lagen nog wat hondebeesten.
Elfie, haar broer Dylan en zoon Mika.
 |
| Elfie |
 |
| Dylan |
 |
| Mika |
Benji: ‘Alinda, mag ik even bij je op schoot?’ Ja, kleine schooier dat mag. “Wil je soms even duimen?’ Benji: ‘Nou, dat vind ik wel fijn hoor’.
 |
| Kusje! |
En dan komt er een eind aan de dag. Er wordt nog even genoten van een bakkie leut en dan gaan de ruige Drenten weer terug naar hun eigen omgeving. Veel overlast zullen ze daar niet meer veroorzaken. Weet je waarom niet. Nou, wij Mika en Benji zijn goed bezig geweest en hebben die Drenten lekker moe gemaakt. Zelf zijn we ook wel verrotti, maar deze knakkers ook. Het beeld van de laatste foto spreekt boekdelen. Iedereen heeft genoten, voor de meute’s wacht nog met hun baasjes een stevige rit terug. Veel zullen de honden er niet van merken, want die zijn in diepe rust. Tjeerd en Alinda, Jayson, Michael, Dylan, Justin, Mango, Jan en Jenny, Denia, Carlijn en Elfie. Onwijs bedankt voor deze Beagle-gezellige dag!!!!
 |
| Diepe rust! |
