Wandelweekend Brabant

Zaterdagochtend, ik voelde dat er wat ging gebeuren! En ja hoor, het moment was daar. Baasje kwam thuis uit zijn werk. Opa kwam ook al heel vroeg de werft op rijden. Wat zou er zijn? Steven ging met Opa mee naar de Oostvaardersplassen en daarna zou hij bij opa en oma gaan logeren voor het weekend. Richard had ook al zijn spullen gepakt. Wat ging die dan doen? Hem gingen de baasjes wegbrengen naar het judokamp in Helvoirt. Daar heb ik afscheid genomen van Richard, want die blijft een week weg.
Baas en vrouw gingen met mij verder met de auto richting de Loonse en Drunense duinen. Wij gingen daar eens lekker wandelen.

We hadden er allemaal heel veel zin in. De vrouw had van een paar route's een mooie lange wandeling in elkaar gedraaid. Met stevige pas gingen we van start. Over paden en door het zand, gingen we vanaf een parkeerplaats richting een restaurant. Daar kwamen we na ongeveer een uurtje lopen aan. We gingen daar lunchen. De baasjes namen wat te eten en ik kreeg een lekker kauwstokje. Na de lunch vervolgden wij onze route. We kwamen nu bij een losloopgebied. Natuurlijk mocht ik toen los. Dat was me daar toch lekker zeg. Rennen door het bos en met andere honden spelen en kijken wie er het hardst kon rennen. 

We kwamen bij een grote plas aan. Twee honden die ik al eerder tegengekomen was waren daar met hun baasje aan het spelen. Er werden dingen in het water gegooid en zij haalden het er uit. Ik ben inmiddels ook al niet bang meer voor water. En ondanks dat het niet zo heel warm was had ik het toch wel warm gekregen. Dus wat doe je dan? Juist, dan ga je even lekker met je pootjes het water in. Zelfs mijn buik werd nat. Dat was fijn, even afkoelen.

Hé baas, wil je mij er ook bij op de foto??

Na de loslooproute, moest ik weer vast. We gingen door het bos en kwamen bij een boom met een stoeltje. Daar heb ik even een fotomomentje van gemaakt, zoals je hierboven kunt zien. Daarna kwamen we in de woestijn terecht. Nou ja, dat is wat ik dacht. Een enorme grote zandbak lag aan mijn pootjes. Eerst nog een stukje aan de lijn gelopen, en aan het einde nog een stukje los. Kon ik weer rennen. Al werd ik wel wat moe. Ik hoorde de baasjes zeggen dat we ruim 16 km hadden gelopen. Dat is toch wel veel toch?

Mika in de "woestijn"

Uitgeteld gaan we de auto in. We gingen naar een Bed & Breakfast adres voor een nachtje. Wat zou dat dan zijn? Nou dat was bij een heel aardige mevrouw, die een kamer had ingericht voor mensen die er even tussenuit willen. Het zag er erg mooi uit. En het was erg goed verzorgd allemaal. We zijn nog uit eten geweest en daarna lekker gaan slapen.

Ik ben me daar toch zoooo moe!!

Na een goede nachtrust, een stevig ontbijt, zijn we er weer helemaal klaar voor. We nemen afscheid van het Bed & Breakfast adres en stappen in de auto. We rijden naar de Kampina. Dat is een mooi natuurgebied bij Oisterwijk in Brabant. Het had afgelopen nacht geregend. Er stonden lekkere plassen, maar daarover later meer. Samen met de baas en de vrouw weer op pad. Over de hei, door de bossen en langs de vennen, die we tegenkwamen op deze route.

Lekker door de blubber, kan ik lekker vies worden!!

De route was mooi, we kwamen langs zo veel mooie plekken. En overal rook het ook zo bijzonder. Er hingen wel heel veel luchtjes. Mijn neusje was continue op de grond en draaide dus overuren. Baas en vrouw liepen om beurten met mij, maar het grootste gedeelt vandaag liep ik met de baas. Na een poosje wandelen hebben we een rustpauze gehouden op een bankje. Even de pootjes wat rust gunnen. Ik heb de smaak van het wandelen nu wel goed te pakken hoor! Dan vervolgen we onze weg. En dan..... Dan staat de vrouw plots helemaal stokstijf stil. Wat zou er zijn?

Nou, dat zien jullie hier! Op zo'n 10 meter voor de vrouw zit er een ree tussen de heide. De ree kijkt naar de vrouw, schrikt niet echt, gaat eerst nog verder met grazen, om dan toch ineens er als een haas vandoor te gaan. Op gepaste afstand kijkt ze nog even om naar ons en verdwijnt dan tussen de bomen. Ik heb even op mijn achterpootjes gestaan om alles goed te zien. Wat is zo'n beestje mooi zeg!

Goed, zoals ik al eerder meldde, het had geregend. Er stonden plassen. Wat is er dan leuker om daar dan eens goed door heen te gaan. Niets dus. Mijn baasje noemde mij Tukkie de 2e. Ja, zit het soms in de familie? Mijn ome Dylan, Tukkie dus, kan zich ook zo lekker vuil maken, en ook mijn moeder had de laatste keer dat ik met haar had gelopen zich behoorlijk vuil gemaakt. Ach, je mag toch wel af en toe lol hebben. Thuis wacht dan vast de douche, want er hangt na mijn modderbad een apart luchtje aan me.
Na weer een route van ongeveer 16 km weer terug bij de auto. Instappen en terug naar huis. Dan is er een eind gekomen aan een heel fijn weekend voor mijn baasjes en voor mij!!!