Beagle-wandeling Dobbeplas 3 December 2011

Vandaag stond er weer een wandeling bij de Dobbeplas op het programma. Paul en Mario, de vorige organisatoren, hadden aangegeven dat vorige wandeling hun laatste zou zijn. Hun Mo zouden ze in laten slapen omdat zij te ziek was geworden. Gevraagd werd toen wie de wandeling in Nootdorp voort wilden zetten. Onze baas vond het wel leuk, maar keek ook met een schuin oog naar de vrouw. En het bleef stil. Er was nog een ander stel met twee Beagles. Zij hadden het zelfde gevoel als onze baas, De wandeling moest doorgaan, maar om er alleen voor te staan was een te grote opgaaf. Gelukkig hebben de baasjes contact met elkaar gezocht en nu doen ze samen de wandeling organiseren. Kunnen wij met al onze vriendjes en vriendinnetjes lekker blijven wandelen en spelen.
Toen we aankwamen, waren er al een paar mensen. Het was hier ‘s morgens bar slecht weer, maar ‘s middags knapte het op. Er kwamen niet heel veel mensen, maar dat mocht de pret niet drukken. Op de parkeerplaats parkeerde baas de auto. Toen de onze deur openging, bleek dat we naast Lizzy en Marly stonden. Marly is onze zus. (Ze komt uit hetzelfde nest als Benji.) Wow, dat is effe gaaf, 3 Beagles met dezelfde moeder. Om drie uur gingen we lopen. Mika ging er als een speer vandoor, Benji en Marly bleven redelijk dicht bij elkaar in de buurt en speelden regelmatig met elkaar.

Hallo Benji, leuk dat jij er ook bent.

Ha leuk he vrouw, Marly is er ook. Mogen wij samen spelen?

We kwamen aan bij het strandje, daar ging ons zusje helemaal los. Zelf ging ik ook als een speer hoor! Leuk dat de baas ook wat foto’s heeft van Marly. Hier zie je haar gaan door het zand.

 


Benji had op een gegeven moment wat last van een Retriever. Steeds weer hield hij Benji tegen, probeerde hem in het water te duwen. Dat vond ik, Mika, niet goed. Dus toen kreeg die hond een sneer van mij. Toen hield hij wel op. Don’t touch my brother!

Een kuil, zal er iets begraven zijn?

 
 

Benji, zullen we elkaar hier nog vaker gaan treffen? Lijkt me wel leuk.

 
 
En steeds maar weer gingen de kleintjes achter elkaar aan. Het was natuurlijk goed nat en modderig, zodat we er al snel niet okselfris meer uit zagen.

Marly net voordat ze in de camera verdwijnt.

Maar ook Mika had het goed naar zijn zin. Luisteren is vaak lastig, zeker in een vrije situatie. En zeker aan het begin van de wandeling zitten Mika’s oren dicht. Maar hoe verder we komen, des te beter gaat hij luisteren. Zie de foto’s hieronder. Mika kom, en Mika komt aangesneld.

Baas, riep je me nou echt?

Nou, voor een koekie wil ik nog wel sneller gaan hoor.

Tja, en dan zit de wandeling er al weer op. Wat gaat de tijd toch snel, Hè, is dat niet een regeltje uit Marco Borsato’s liedje Dochters. Ha, ha. Alle gekheid op een stokje, als het leuk is vliegt de tijd. En dan zien we er zo uit. De modderspetters op het voorhoofd, de buikjes zwart. Maar, we hebben wel lol gehad.

 

Pff, de wandeling zit er op. Jammer, had nog wel ff langer mogen zijn. Ik ben trouwens wel smerig geworden zeg.

Ach Benji, straks mag je echt nog wel langere tochten gaan lopen hoor. O ja, voor dat vuil hebben we thuis een douche!

En als we dan weer thuis zijn, neemt de baas ons één voor één mee naar de douche. En dan worden we door hem toch echt wel lekker vertroetelt. Een lekkere warme douche, lekkere shampoo zodat we weer lekker fris gaan ruiken en alle modder verdwenen is. Dan krijgen we van de vrouw nog een lekker kluifje en worden we zo moe, dat we lekker even gaan slapen, maar niet te lang hoor, want we willen thuis ook gewoon weer spelen.

Wordt ik nu echt weer mooi schoon?

 

Zien jullie al dat vuile water. Ik word weer schoon!!!

 

Ja, en ook ik moet er aan geloven, gelukkig knap ik er ook van op. Maar er staat toch nog wel een beloning op ons te wachten he, als we klaar zijn. Ja hoor jongens een lekker kluif!